Łaziki księżycowe i marsjańskie już się nałaziły. Czas na zasłużoną emeryturę. W końcu 10 lat po inauguracji XXI wieku nie możemy pozwolić sobie na poruszanie się po powierzchni obcej planety czy księżyca z prędkością... zaledwie 2 cali na minutę. Kierowani ambicją i wiarą w rodzaj ludzki (a także chęcią zgarnięcia 20 milionów dolarów w konkursie Google lunar X PRIZE) profesorowie MIT ramię w ramię ze studentami tej szacownej uczelni stworzyli Talaris (Terrestrial Lunar and Reduced Gravity Simulator), czyli ziemski symulator warunków księżycowych i ograniczonej grawitacji. Dzięki niemu już wkrótce słowo "łazik" w kontekście eksploracji kosmosu będzie można śmiało zastępować słowem "skoczek".

Zamiast pełzać po powierzchni planety, można przecież po niej skakać. Hop, i jesteśmy w kraterze. Pobieramy próbki do badań, hop, i wyskakujemy. W zależności od warunków grawitacyjnych taki kosmiczny "skoczek" mógłby skakać na wysokość metra, kilku metrów, a nawet kilometrów. Proste, prawda?

Niezupełnie. Ale nie szkodzi, tęgie głowy z MIT opracowały sposób na symulację różnorodnych warunków grawitacyjnych. Stworzona przez nich platforma wyposażona jest w cztery wirniki, których praca "nadrabia" za ciężar platformy. Im intensywniej pracują, tym lżejsza wydaje się maszyna. No dobrze, ale co ze skakaniem?

Do skakania potrzebne jest paliwo. I w tym cały szkopuł. Łaziki mogły pełzać dzięki energii słonecznej, ale takie źródło energii nie wystarczy, żeby wskoczyć do krateru. Naukowcy głowią się nad tym jakiego paliwa użyć. Zastanawiają się też nad stworzeniem hybrydy, która najpierw skakałaby po powierzchni planety, a po wyczerpaniu się paliwa przełączałaby się na zasilanie słońcem i powolutku brnęła przed siebie, wspominając, jak to było fajnie za starych czasów.

O ile koncept okaże się trafiony, oparty na nim "skoczek" nie będzie miał najmniejszych problemów z pokonaniem konkursowych 500 metrów po powierzchni księżyca. Trzymamy kciuki za powodzenie projektu Talaris.

[Za: popsci]